گريه نكردن آسمان و زمين بر آنها ممكن است كنايه از حقارت آنها و نداشتن يار و ياور دلسوزى براى آنها باشد ، چون در ميان عرب رسم است هنگامى كه مىخواهند اهميّت مقام كسى را كه مصيبتى بر او وارد شده بيان كنند ، مىگويند : آسمان و زمين بر او گريه كردند و خورشيد و ماه براى فقدان او تاريك شدند . اين احتمال هم داده شده كه منظور ، گريستن اهل آسمان‌ها و زمين است ؛ زيرا آنها براى مؤمنان و مقربان درگاه خداوند گريه مىكنند . بعضى نيز گفته‌اند : گريهء آسمان و زمين يك گريهء حقيقى است كه به صورت نوعى دگرگونى و سرخى مخصوص خودنمايى مىكند . چنان كه در روايتى مىخوانيم : « لَمّا قُتِلَ الحُسَيْنُ بنُ عليِّ بنِ أبي طالبٍ عليه السلام بَكَتِ السَّماءُ عَلَيْهِ وَبُكاؤها حُمْرَةُ أطرافِها ؛ هنگامى كه حسين بن على عليه السلام شهيد شد آسمان بر او گريه كرد ، و گريهء او سرخى مخصوصى بود كه در اطراف آسمان نمايان شد » . « 1 » و امام صادق عليه السلام مىفرمايند : « بَكَتِ السَّماءُ على يَحْيى بنِ زَكَرِيّا وَ عَلى الحُسَيْنِ بنِ عَليٍّ عليهما السلام أربَعِينَ صَباحاً ، وَلَمْ تَبْكِ إلّاعَلَيْهِما ، قُلْتُ : وَمَا بُكاؤُها ؟ قال : كانَتْ تَطْلُعُ حَمْراءَ وَتَغِيبُ حَمْراء ؛ آسمان بر يحيى بن زكريا و بر حسين بن على عليهما السلام چهل روز گريه كرد و بر كسى غير از آن دو چنين گريه نكرده است ؛ راوى مىگويد : سؤال كردم گريهء آسمان چگونه بود ؟ فرمود : به هنگام طلوع و غروب سرخى مخصوصى در آسمان ظاهر مىشد » . « 2 » اما در حديثى از پيامبر صلى الله عليه و آله مىخوانيم كه فرموده‌اند : « مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إلّاوَلَهُ بابٌ يَصْعَدُ مِنْهُ عَمَلُهُ وَبابٌ يَنْزِلُ مِنْهُ رِزْقُهُ فَإذا ماتَ بَكَيا عَلَيهِ ؛ هيچ مؤمن نيست مگر اينكه درى در آسمان دارد كه عملش از آن بالا مىرود ، و درى كه روزيش از آن نازل مىشود ، هنگامى كه مىميرد اين دو در بر او گريه مىكنند » . « 3 »

--> ( 1 ) . مجمع البيان ، ذيل آيات مورد بحث ( 2 ) . همان مدرك ( 3 ) . همان مدرك